عکس روز متعلق به مسابقه کفش پرانی در تهران است. این پدری که در این عکس مشاهده میکنید (روی ادامه ی مطلب کلیک کنید لطفا) مستحق دریافت چندین جایزه است:
- تندیس پیرمرد کلاه نمدی همیشه در صحنه. درسته که این عکس رو خبرنگار داخلی گرفته، ولی بدون شک تصویربردارهای خارجی هم دور نبودند و ایشون رسالت حضور همیشه در صحنه که از جانب تمام پیرمردان کلاه نمدی به سر بر دوش او نهاده شده بود رو به خوبی اجرا کردند.
- جایزه ویژه ورزیدگی در سن کهولت. این پدر باید در کانال سه ورزش صبحگاهی مستقیم از پارک ملت اجرا کنه تا نمونه ای باشند برای جوانان تنبل و اینترنت باز مثل بنده که پایشان را از زانویشان هم بالاتر نمیتوانند بیاورند.
- جایزه ویژه صرفه جویی در اموال. این پدر در زمینه معاش نیز باید اسوه جوانان مملکت ما باشند. توجه کنید که برخلاف بقیه بازیکنان که هیجان زده شده و کفش خود را درآورده و پرت کردند، این پدر ریسک در آوردن کفش و خدای ناکرده گم شدن اون رو نکردن، و در عوض پای در کفش همان امر مقدس رو به جای آوردند.
- در پایان، با وجود قدردانی از روحیه صرفه جویی این پدر، قوانین مسابقه رو نمیتوان نادیده گرفت. قانون مسابقه پرتاب کفش با دست و از راه دور و نه لگد زدن بود و به این دلیل ایشان فاقد صلاحیت شناخته شده و از مسابقه محروم و همه جوایز هم از او پس گرفته خواهد شد.

جای شما خالی یک هفته برای استراحت رفته بودم مکزیک (ناحیه ریویرا مایا). البته برنامه اولیه سفر به پرو بود که به دلایل سوق الجیشی میسر نیفتاد. ولی کاملا از سفر مکزیک راضی بودم و بعد از یک سال و نیم پرکاری، یک هفته استراحت غنیمت بزرگی بود.
از نکات جالب سفر زیربنای قوی صنعت توریسم در اون ناحیه مکزیک بود، به طوری که از جاذبه های طبیعی مثل دریا و جنگل و غار گرفته، تا مکان های تاریخی مایا ها، تا در و دهاتی که تفاوت چندانی با فریدون کنار خودمان نداشت استفاده کرده بودند تا پول توریست ها رو به صورت قلپی از جیبشان بیرون بکشند. مثلا این خانم دهاتی که عکس اش رو در قسمت mayan village در این وبسایت میبینید توی اون کلبه ی حصیری تلویزیون و ضبط صوت هم داره و جلوی درش هم یک ماشین نو پارک هست!! البته این ها جزو سورپریزش هست که وقتی اونجا میرید میبینید.
ولی از این قسمت mayan village و قیمت های خیلی بالایی که برای تور ها میگرفتند که بگذریم، بقیه قسمت هایی که ما با تور و یا خودمان رفتیم واقعا دیدنی بودند. به یاد ماندنی ترین قسمت سفر رفتن به یک پارک منحصر به فرد به نام اشکارت بود، که شبیه اش رو قبلا جایی ندیده بودم.

نمیدونم این چرا هنوز تو بالاترین خبر داغ نسیت. ظاهرا در راستای تحقق اهداف انقلاب و ثبت رکوردهای جهانی در ایران ساندویچ بسیار طولانی از گوشت شترمرغ آماده کرده اند. متاسفانه قبل از اینکه بتونند ساندویچ رو اندازه گیری کنند ملت ساندویچ رو با جاش میل کرده اند. بدین ترتیب بود که یک بار دیگر توطئه استکبار جهانی مانع از کسب افتخار بزرگ برای ایران اسلامی شد. گزارش ویدیویی بی بی سی و عکس های عوامل استکبار در حال توطئه رو در یاهو از دست ندید.

یک این ور آب جدید بعد از چند صباحی آماده خوانده شدن و لذت برده شدن است. اگر ندیدید تشریف ببرید اینجا ببینیدش. این قسمت اکشن اش زیاد تر از قبل است و لیزر هم دارد.

همانطور که گفته بودم یک ابزار فیس بوک هم برای این ور آب مدتی است درست کرده ام که به شما اجازه میدهد کمیک ها رو مستقیما در راحتی پروفایل خود در فیسبوک مطالعه نمایید. برای نسب این ابزار لطفا تشریف ببرید اینجا و یادتان نرود دوستانتان رو هم دعوت کنید که همین کار رو بکنند.

این روزها کمتر چیزی پیدا میشه که در موردش یه آهنگ رپ فارسی نخونده باشند، یکی از باحال ترین آهنگهایی که درباره موضوع غیر منتظره شنیدم آهنگ «عمو کریس» از شاهین نجفیه. بگوشید. در ضمن شاهین نجفی هم یکی از کسایی که کاملا صدای خودش رو داره و شنیدن آهنگای دیگه اش رو هم پیشنهاد میکنم (مثلا «فحش بده» یا «ما آخر خطیم») البته یه خورده زیاد گوش کردن اش آدم رو شاید اذیت کنه (صداش رو نرو میره بعد از یه مدت).

در هر ژانری هر از چند گاهی اثری بیرون میاد که بنیاد اون ژانر رو قوی تر میکنه و مهمتر از اون جایی برای اراجیف بافتن منتقدانی که در هر مقاله باید چند بار از کمله «ژانر» استفاده کنند نمیگذاره. آلبوم 24 از بهرام یک همچین اثریه؛ اگر اینترنت پرسرعت ندارید و نمیتونید همه آهنگاش رو بشنوید حتما آهنگ« اینجا ایرانه» رو امتحان کنید. به این میگن هیپ هاپ با آهنگ و مضمون کاملا بومی. احترام.

اصولا ستون جایزالکتک ها رو خیلی دیر به دیر به روز میکنم، یعنی اینکه بدانید گناه هایی که موجب جایزالکتک بودن میشه چقدر سنگین هستند. آخرین گروه از افراد جایزالکتک شاعران (و یا «ترانه سرایان») ای هستند که با «حنجره» و «پنجره» قافیه میسازند. البته صرف شاعر و به خصوص «ترانه سرا» بودن شما رو به گروه جایزالکتک ها خیلی نزدیک میکنه ولی این چنین قافیه ساختن بالاترین مقام گروه رو نصیب شما میکنه.

و اما میرسیم به بازی جدید prince of persia که چند روز پیش اولین ویدیوی به اصطلاح «پشت صحنه» اش اومد بیرون. از حدود دو سه ماه پیش که صحبت درباره این بازی شروع شد اخبار و عکس/ویدیو هایی که درباره این بازی دراومده رو کم و بیش دنبال میکنم. سبک تصویری این بازی با نسخه های قبلی کاملا فرق داره. در واقع با استفاده متفاوت از نور و همچنین outline مشکی که دور کاراکتر ها کشیده شده، سعی کرده اند که به جای تلاش برای طبیعی جلوه دادن گرافیک، اون رو بیشتر به «نقاشی» متحرک شبیه کنند. راستش اول اش که عکس ها رو دیدم این سبک خیلی توی ذوق ام خورد ولی هر چه تصاویر و ویدیو های بیشتر از بازی رو میبینم بیشتر دارم بهش عادت میکنم.

داستان این قسمت از بازی ها با داستان قسمت های قبلی فرق داره. در اینجا شاهزاده هنوز به شاهزادگی نرسیده و ظاهرا یک ولگرد است. دشمن اصلی در این قسمت هم «اهریمن» و فرمانبرداران او هستند. برای اولین بار شاهزاده همراهی هم دارد به نام «الیکا» که در طی داستان به او کمک های زیادی میکند و به طور کل همیشه در صحنه حضور دارد. قراره این بازی اواخر امسال بیرون بیاد. فعلا این چند تا ویدیو را ببینید چرا که شنیدن کی بود مانند دیدن؟

خوب بالاخره المپیک تمام شد و برنامه زندگانی خیلی ها برگشت به روال قبلی. برای ساعی خیلی خوشحال شدم، بیش از همه برای خودش. از یک موضوع هم کمی تعجب کردم، اینکه چرا تو هیچ رسانه فارسی درباره هادی سپهرزاد که در روزهای آخر در رشته دهگانه دو و میدانی مسابقه داد و نتایج قابل قبولی هم کسب کرد چیزی نوشته نشد. حتی اسم او در لیست ورزشکاران ایرانی در سایت بی بی سی هم نیست که واقعا عجیبه و به جز سهل انگاری نمیدونم اسمش رو چی دیگه میشه گذاشت.