معمولا وقتی اسم «فورد» رو آدم میشنوه بیشتر یاد ماشین های یغور و گنده میافته. شاید برای همین اولین بار که تبلیغ جدید فورد فیوژن رو از تلویزیون اینجا دیدم تقریبا باورم نمیشد که این تبلیغ مال فورد باشه. در دریای تبلیغ های خالتور و سطحی و اعصاب خورد کن که هر روز از تلویزیون پخش میشه، این تبلیغ فورد قطره ی متفاوت و طراوت بخشیه که در عین سادگی با فضای مرموز و موسیقی عالی خودش هر دفعه که پخش میشه توجه من رو به خودش جلب میکنه. این تبلیغ توسط آژانس Y & R در دفتر تورنتو اونها تولید شده. دمشون گرم.

امشب فیلم "فوتبال مخفی" رو در فستیوال فیلمهای مستند تورنتو دیدم. فیلم درباره سفر یک تیم فوتبال زنان آماتور آلمانی به ایران و انجام مسابقه اونها با تیم ملی زنان ایرانه. مثل خیلی فیلم های دیگه که مربوط به ایرانه، آدم موقع تماشاش کلی حس های مختلف رو تجربه میکنه. یه خورده نوستالژی (بیشتر برای کسایی که زیاد ایران نمیرن) از دیدن حال و هوای شهر و خیابونا، کلی خنده از دست آدمهای بی لیاقت و کج و معوج و رفتارها و کمبود هایی که همه جا تو ایران وجود داره، یه مقدار همدردی و احساس غرور نسبت به آدم های معمولی که دارن سعی میکنند به آرزوهای ساده ای که شرایط موجود ظرفیت برآورده شدن اونها رو نداره برسند. ولی بیش از همه، احساسی که تا مدت طولانی بعد از تموم شدن فیلم با آدم میمونه احساس شرمساریه.

راستی دقت کردین تو تمام فیلم های داستانی یا خبری یا اصولا هر گونه footage که از تهران میاد تو یه شات یه پیرمرد فضول با کلاه نمدی-مانند (بعضی وقتا پشمی) یه گوشه ای وایساده داره نگاه میکنه؟ باور نمیکنید؟ دفعه بعد به هر فیلمی که از ایران میاد با دقت نگاه کنید، اگر یه گوشه ای یکی از پیرمردان کلاه-نمدی-به-سر که ظاهرا تهران رو inflitrate کردن پیدا نکردید من خودم از این کلاها سرم میکنم و میرم با یه دختر آلمانی فوتبال بازی میکنم.

این ور آب این هفته: روانشاد استاد قطعه نوازیان

بعد از یک وقفه غیر قابل توجیه، اینور آب جدید آماده خوانده شدن است. نمیدونم اینور آب دفعه پیش رو هم اینجا لینک دادم یا نه، به هر حال اینم مال دفعه پیش.

استودیویی به اسم استودیو کورش در فرانسه به کارگردانی و تهیه کنندگی آقایی به اسم مهرداد مجری شیرازی داره انیمیشن (یه اگه همه چی همونطور که تو وبسایتشون نوشته شده پیش بره، یک سری سه قسمته) از داستانهای شاهنامه میسازه که اونطور که از نقاشی ها و تیزر تو وبسایتشون معلومه کار باحالیه.

اساسا شروع کردن چنین پروژه بلند پروازانه ای کار خیلی مشکلیه و سرمایه زیادی هم میخواد و همینکه یه ایرونی این کار رو شروع کرده و ظاهرا هم کار رو داره پیش میبره خیلی موفقیت بزرگیه. درباره این پروژه در وبسایت ۳۰۰ مفصل تر نوشتم و نقاشی های شخصیت ها و صحنه ها رو هم اونجا گذاشتم که ببینید.