از حدود دو سال پیش که این طرح شیر رو درست کردم، دو سه نفر از کشورهای مختلف با من تماس گرفتند و از من اجازه خواستند تا اون طرح رو روی بدنشون خالکوبی کنند. من هم با کمال میل قبول کردم، چه احساسی جالب تر از اینکه کسی انقدر از طرحت خوشش اومده که حاضره تا آخر عمر اون رو روی بدن خودش داشته باشه.

یکی دو تا خالکوبی اختصاصی دیگه هم برای دو نفر دیگه طراحی کردم. ولی تا حالا به جز یک نفر دیگه که طرح سیمرغ ام رو پشت اش خالکوبی کرده (عکس اش رو به زودی میذارم) هیچ کدوم از طرح های دیگه ام رو به طوری خالکوبی شده روی بدن کسی ندیده بودم.

تا اینکه امروز به طور کاملا اتفاقی این عکس رو دیدم. میدونستم که یقینا به ازای هر یک نفر که برای خالکوبی کردن این طرح از من اجازه گرفته چند نفر هم حتما هستند که بدون اینکه بهم بگن اون رو خالکوبی کردن. این آقا هم ظاهرا یکی از همونهاست. و صد البته که از دیدن این عکس نه تنها ناراحت نشده ام بلکه خیلی هم خوشحال شدم. خلاصه اگه طرح های بنده رو خالکوبی کرده اید و دارید این رو میخونید اول اینکه نوش جانتون و دوم اینکه خیلی خوشحال میشم که عکس خالکوبی تان را ببینم.

امروز گذرم به وبسایت فستیوال موسیقی تهران اونیو افتاد و یک سری موزیک گوش کردم. طبق معمول تعداد زیادی آهنگ برای گوش کردن هست از ژانر های مختلف و برای سلیقه های مختلف. بین آهنگ هایی که من گوش کردم چند تاشون گوش من رو گرفت که بدون ترتیب خاصی اینجا اونها رو با شما قسمت میکنم.
ایوان - این حسین کیست؟ (بذار بشنویم چیه)
کیان - روایتی از فرشته مرگ (بذار بشنویم چیه؟)
گینگکو - نظرت راجع به قلم های قرمز چیه؟ (بذار بشنویم چیه) - بیشترین پتانسیل رو برای تبدیل شدن به یه آهنگ عالی داشت، اگه فقط یه خورده بهتر اجرا میشد
بیژن موسوی - شهر سیاه (بذار بشنویم چیه)
رجز - بالا میرم (بذار بشنویم چیه)

از نکات جالب حضور قابل توجه گروه های بندر عباسی هست و جالب تر این که سبک کارشون به طوی غیر منتظره ای غربیه (مثلا آهنگ گروه گرن که به سبک بلوزه و به نظرم از آهنگ های میرزا خیلی صادقانه تره)

خوب آلبوم بالگرد که درباره اش تو مطلب پیش نوشتم الان آماده فروشه. یک تیزر جدید هم که تیکه هایی از آهنگهای مختلف رو نشون میده ریلیز شده که تو ادامه مطلب میتونید ببینیدش (کار انیمیشن روی تیزر مال بنده نیست و اصولا برخلاف تصور بعضی ها بنده متاسفانه اصلا کار انیمیشن انجام نمیدم).

بالاخره کاری که یک سال بود میخواستم بکنم رو انجام دادم. خیلی وقت بود میخواستم دسترسی به مطالب قبلی ام رو راحت تر کنم و به جای اینکه ملت مجبور شن از لینک های آرشیو در کنار صفحه برای خوندن مطالب قبلی استفاده کنند، بتونند راحت تر و از آخر همین صفحه صفحات قبلی رو ببینند. تکنولوژی جدیدی نیست و پارسال برای وبلاگ سیصد هم همین سیستم رو راه انداخته بودم. در واقع از پلاگین MTPaginate استفاده میکنم. فقط همه اش تنبلی ام میومد که برای وبلاگ خودم راه اش بندازم که بالاخره الان راه افتاد. این قابلیت برای کسی مثل من که زود به زود آپدیت نمیکنه و در نتیجه کم و بیش به مطالب قدیمی اش برای نجات دادن وبلاگ اش احتیاج دارند خیلی مهمه. البته ظاهرا این روش استفاده کردن از MTPaginate برای این کار خیلی بهینه نیست، ولی فعلا راحت ترین روشیه که میشناسم.

برادرم یک سوتی بامزه امروز کشف کرد و خوراک مناسبی برای این وبلاگ فراهم کرد.
الان اگر به صفحه اصلی "مترو" در همشهری آنلاین بروید با این تصویر روبرو میشین:

عرضم به حضور سرورانی که هنوز خنده شون نگرفته این که این subway که شما میبینید آرم یک ساندویچ فروشی زنجیره ای معروفه که در کشورهای مختلف دنیا شعبه داره. اصولا اینجا به ساندویچ های مدل ساندویچ های ایران (با نون باگت) میگویند submarine sandwich یا به طور خلاصه sub sandwich که بر اساس ویکی پدیا ظاهرا این اسم از یک رستورانی در امریکا که موقع جنگ جهانی دوم از این ساندویچ ها درست میکرده و مشتری هاش سربازهای نیروی دریایی امریکا بودند شروع شده. خلاصه این subway هم در واقع یک نوع بازی با کلمه است که به همون ساندویچ sub برمیگرده و ربطی به subway به معنی مترو نداره. حالا برای پروسه ای که منجر شده این عکس در صفحه متروی همشهری جا بگیره میشه مثل این یه سناریو نوشت و هر کی بهترین سناریو رو بنویسه یه ساندویچ مترو جایزه میگیره.

یکی از کارهایی که چند ماه اخیر مشغول اش بودم و بالاخره تازگی تموم شد کار کردن روی سی دی گروه بالگرد بود. خیلی وقت پیش شهروز از شرکت تولید کننده این گروه چند تا از آهنگهای بالگرد رو برام فرستاد و پرسید که آیا دوست دارم سی دی شون رو طراحی کنم یا نه. من هم همیشه دنبال بهانه ای هستم برای نقاشی کردن (چون در حالت عادی خیلی کم نقاشی میکنم) و همچنین تا حالا فرصت اش پیش نیومده بود که سی دی طراحی کنم و خلاصه کار رو قبول کردم.
کلا از اونجایی که دوست دارم برای خودم دردسر درست کنم سبک پرزحمتی رو انتخاب کردم و ساعت های زیادی روی طراحی روی جلد و همچنین کتابچه 20 صفحه ای داخل سی دی صرف کردم. شانسی که آوردم این بود که هم خود بچه های گروه و هم شرکت تولید کننده خیلی ریلکس بودند و من رو کاملا آزاد گذاشتند تا با برداشت خودم از موسیقی بالگرد نقاشی ها رو بکشم. به هر حال، اگر تا اینجای مطلب رو خوندید و با خودتون فکر میکنید بالگرد دیگه کدوم کوفتیه میتونید اینجا ویدیوی تک آهنگ اولشون رو ببینید. کلا موسیقی کاملا متفاوتیه از بیشتر چیزهایی که به فارسی شنیده اید. خلاصه اگر طرفدار موسیقی بالگرد یا نقاشی های بنده و یا هر دو هستید، آلبوم بالگرد رو ابتیاع فرمایید.

این ور آب جدیدتر از قبلیه چند روز پیش رفت بالا. مهمتر از اون یه افزونه ی این ور آب برای فیس بوک نوشتم که به کسایی که اونرو به پروفایلشون تو فیس بوک اضافه کنند این امکان رو میده که کمیک های جدید رو همونجا از تو پروفایل فیس بوکشون بخونند. ساختن خود افزونه هم کار جالبی بود برام و طوری نوشته شده که کمیک های جدید رو از یک فید آر اس اس اتوماتیک میقاپه و به فیس بوک میفرسته.

در ضمن این افزونه همچنین این امکان رو میده که به آرشیو کمیک های قبلی هم دسترسی داشته باشید و هر کدوم رو احیانا نخوندید همونجا تو فیسبوک بخونید. اگر که کاربر فیسبوک هستید حتما امتحانش کنید.