راستی دقت کردین تو تمام فیلم های داستانی یا خبری یا اصولا هر گونه footage که از تهران میاد تو یه شات یه پیرمرد فضول با کلاه نمدی-مانند (بعضی وقتا پشمی) یه گوشه ای وایساده داره نگاه میکنه؟ باور نمیکنید؟ دفعه بعد به هر فیلمی که از ایران میاد با دقت نگاه کنید، اگر یه گوشه ای یکی از پیرمردان کلاه-نمدی-به-سر که ظاهرا تهران رو inflitrate کردن پیدا نکردید من خودم از این کلاها سرم میکنم و میرم با یه دختر آلمانی فوتبال بازی میکنم.

اساسا شروع کردن چنین پروژه بلند پروازانه ای کار خیلی مشکلیه و سرمایه زیادی هم میخواد و همینکه یه ایرونی این کار رو شروع کرده و ظاهرا هم کار رو داره پیش میبره خیلی موفقیت بزرگیه. درباره این پروژه در وبسایت ۳۰۰ مفصل تر نوشتم و نقاشی های شخصیت ها و صحنه ها رو هم اونجا گذاشتم که ببینید.

به خاطر روشن کردن قضیه چند تا توضیح واضحات اینجا بدم: اول از همه این قضیه مال دو سال پیش بود و خبر جدیدی نیست (رجوع کنید به آخر همین مطلب) . دوم اینکه بر خلاف چیزی که گفته شده «نفوذ» به معنی هک کردن یا کار غیر قانونی صورت نگرفته. برای این کار از ایده بمباران گوگلی استفاده شد و به خاطر همیاری هزاران وبلاگ و وبسایت دیگه که به یک وبسایت مشخص که من ساخته بودم لینک دادن اون وبسایت اولین وبسایتیه که وقتی برای عبارت خلیج عربی جستجو میشه بازگردانده میشه.
همچنین «جستجو در زمینه "خلیج عربی"» «غیرقابل دسترس» نیست و هنوز هر کی میخواد میتونه در این زمینه جستجو کنه. چیزی که خبرنگار میخواسته بگه احتمالا این بوده که هر کی در این زمینه جستجو کنه اولین نتیجه ای که میگیره وبسایتی که خودمون ساختیم خواهد بود.
به همین ترتیب جمله «با انجام این کار تمام کاربران دنیا فقط در صورتی می توانند از تاریخچه خلیج فارسی مطلع شوند که تنها نام این خلیج را " Persian gulf " در گوگل ذکر کنند» هم تقریبا از اساس نادرست است.
دست آخر عکسی که خبرگزاری مهر برای این مقاله استفاده کرده هم اشتباه است و تصویر وبسایتی که من ساختم نیست.

اینها رو همه کسایی که اینجا میان خودشون میدونن ولی محض احتیاط دوباره گفتم .
تکامل این خبر هم خودش خیلی جالب بود. مثلا تیتر خبر در البرز به «حمله یک جوان ایرانی به گوگل» تبدیل شد

از اون بامزه تر «نقد» پر آب و تاب سایت انتخاب بود که با ملامت حرکت این جوان ۲۶ ساله اضافه کرده : «ورود به يك سايت بدون مجوز اقدامي است كه نه عرف مي پذيرد و نه قانوني است و طبعا تبعات منفي از بعد تبليغاتي و قضايي هم مي تواند داشته »

برای اطلاعات بیشتر از جریان بمب گوگلی و اینکه دو سال پیش چه اتفاقاتی افتاد شما رو رجوع میدم به مطالبی که همان موقع در وبلاگم نوشتم

مژده
خاطرات یک بمب گذار
نبرد اول: کانادا تسخیر شد
الستون و بلستون.. گوگل بات مادر مرده رو برسون
خلیج فارس 2
بمب گوگلی

مرد چاق: کوپن برنج دیروز میدادند گرفتی؟
کچل: آره بابا بعد از کارم دو ساعت تو صف برنج معطل بودم.
مرد چاق: مرد حسابی دفعه پیشم که بهت گفتم. ممد آقا با من آشناست اگه به من بگی لازم نیست تو صف وایسی.
کچل: (دستی به سبیل میکشد و به جعبه کنار میز اشاره میکند) اینا چین؟
چاق: هیچی بابا اینا هم هی کار بره ما درست میکنند. یه سری کارتون جدیده باید شروع کنیم دوبله
کچل: لهستانی؟
چاق: نه، مثینکه ژاپنیه.

همان اتاق، بیست دقیقه بعد

چاق: میبینی؟ گفتم که کار خیلی سختی نیستش
کچل: آره، ببین این سه تا که معلومه با هم دوستن، اون دو تا هم آدم بدا هستند. اون یارو هم بابای این یکیه دیگه.
چاق: آره. پس میخوای بزنیم از اول شروع کنیم دوبله رو؟
کچل: نه بابا بذار فردا دیگه، امروز کلی کار کردیم.
چاق: باشه، پس بذا حد اقل اسم این شخصیت ها رو در بیاریم.
کچل: (با بی حوصلگی) باشه. اینا که معلوم نیست چی دارن میگن به همدیگه، به هر حال هم که اسماشون ژاپنیه، بهتره خودمون اسم براشون بذاریم.
چاق: موافقم.
کچل: ببین اون توسی رنگه که معلومه خرسه. از قیافه شم معلومه که خیلی مهربونه.
چاق: آره آره، خرس خیلی مهربونیه.
کچل: پس اسمشون میذاریم خرس مهربون.
چاق: عالیه.
کچل: نوکرتم. اون دختره چی؟ دوست دختر اون پسره است مثینکه
چاق: آره مثینکه. ببین دختر که هست، کوچولو هم هست، چطوره اسمش رو بذاریم دختر کوچولو؟
کچل: دختر کوچولو که زشته ... من میگم اسمشو بذاریم خانوم کوچولو
چاق: والا دختر کوچولو به نظرم بهتره، ولی راس میگی شاید گیر بدن. باشه همون خانوم کوچولو.
کچل: خوب اون یکی آدم بده چی؟ روباهه مثینکه. روباه مکار خوبه؟
چاق: اون که پینوکیو بود. نه بابا خوب نیست. ببین یارو داره شیپور میزنه.
کچل: شاید شغل اش شیپورچیه.
چاق: نمیدونم والا، تو این ۱۰ ثانیه که داشت شیپور میزد.
کچل: میگم دیگه، یارو معلومه که شیپورچیه، اصلا شاید آدم مکاری هم نباشه، قسمت های دیگه اش رو ببینیم شاید آدم خوبی باشه اصلا.
چاق: الان که حوصله ندارم قسمتای بعدی اش رو بذارم. میگم همون شیپورچی بذاریم اسمشو خیالمون راحت.
کچل: بسیار خوب. دیگه کی مونده؟ اون یکی خرسه چی؟
چاق: کدوم؟ قهوه ایه؟
کچل: آره، خرس قهوه ایه.
چاق: خرس قهوه ای دیگه.
کچل: آره بابا میگم همون خرسه، دور گردنش نانچیکا داره.
چاق: بابا جان میدونم کدوم رو میگی، منم گفتم اسمش رو بذاریم خرس قهوه ای. خرس که هست، قهوه ای هم که هست.
کچل: آهاااا، بابا انیشتین.
چاق: از خرس مهربون که بهتره.
کچل: باشه بابا (ساعت اش را نگاه میکند) ساعت چهار و نیمه میخوام زودتر برم خونه، همون خرس قهوه ای. اون پسر و پدره هم زود اسم بذار بریم دیگه.
چاق: هه هه ، اینجاشو ببین پسره شیرجه زد تو رودخونه دختره رو نجات بده.
کچل: گفتم که دوست دخترشه. عجب پسره کله خریه. من آرزومه عیال بیافته تو رودخونه.
چاق: (بلند میخندد) آره، خوب کله خره. ولی شجاع هم هست. از غرق شدن نمیترسه. پسر خیلی شجاعیه.
کچل: آره، پسر شجاعیه.
چاق: اون یارو هم بالای تپه وایساده همون پدره هست دیگه. واقعا از داشتن پسر به این شجاعی باید افتخار کنه.
کچل: آره، پدر یک پسر خیلی شجاعه، کاش رضای من اینطوری بود.
چاق: پس اسم این دو تا رو چی بذاریم؟

دوم:
فصل سوم مجموعه Xerxes Alliance هفته پیش منتشر شد. داستان Xerxes Alliance با این فصل ادامه پیدا میکنه و طرح مربوط به این فصل هم باز از موتیف های هخامنشی الهام گرفته. برای این داستان و طرح هاش تا اونجایی که میتونستیم تحقیق کردیم و هر چی کتاب راجع به تاریخ ایران تو کتابخونه پیدا میکردیم رو گرفتیم و مطالعه کردیم.

سوم:
خیلی ممنون از کسایی که درمورد نقشه Google Maps و آوردن عبارت خلیج عربی زیر خلیج فارس روی آن برایم ایمیل زدند. واقعیت اینه که این کار تاثیرش از نشنال جئوگرافی هم بیشتره و صرفا از لحاظ آماری تعداد خیلی خیلی بیشتری آدمها اون رو میبینند.

خیلی از ماها از این قضیه ناراضی هستیم.
تعداد دیگه ای از ما هم این مساله رو خیلی جدی نمیدونیم و دغدغه های دیگه ای داریم که برامون مهم تر هستند.

من در حالی که به ماهای دومی احترام میگذارم و اونها رو درک میکنم، خودم جزو ماهای اولی هستم و این مساله رو برای خودم مهم میدونم. حالا سوال اینجاست که ایندفعه چیکار کنیم؟

واقعیت اینه که بسیاری از گروه های قومی، فرهنگی، یا سیاسی سازمانهای watchdog دارند که مرتب رسانه ها رو زیر نظر دارند و تا موردی رو ببینند که منافعشون لطمه میزنه با اون رسانه تماس میگیرند و اعتراض خودشون رو نشون میدند. مثل MANAA که این کار رو برای آسیایی های امریکایی انجام میده.

سازمان NIAC که در قضیه نشنال جئوگرافی هم نقش خیلی مثبتی داشت و با جلساتی که با اونها گذاشتند توانستند از فشار رسانه ای که ماها تونسته بودیم ایجاد کنیم بهره برداری کنند، سازمانیه که این جور مواقع باید از نفوذش استفاده کنه. خوشبختانه در این مورد هم اونها نامه ای به گوگل نوشته اند و قراره با اونها جلسه بگذراند.

بهترین کاری که ما میتونیم بکنیم تا موقعیت NIAC رو در این مورد محکم تر کنیم، فرستادن نامه و ایمیل برای گوگل و نشون دادن نارضایتی مون از این کار هست. ایرانی های زیادی هم هستند که در مناصب مختلف در گوگل کار میکنند. شاید انتظار اعتراض از آنها هم بیجا نباشه.

من در این مورد فکر دیگه ندارم، و تکرار کارهایی که قبلا کردیم هم به نظرم انتخاب مناسبی نیست و این بار اعتراض مستقیم از طریق نامه و ایمیل به نظر من راه حل عملی تری میاد. امیدوارم که NIAC هم بتونند مثل دفعه پیش تغییری ایجار کنند.

دو هفته پیش روزنامه جام جم مصاحبه ای که من پارسال با وبسایت global voices انجام داده بودم رو ترجمه و چاپ کرده بودند. من اصلا خبر نداشتم و به لطف یکی از ایمیل های خواننده های این وبلاگ نیمه-جان مطلع شدم و فایل پی دی اف مصاحبه رو پیدا کردم.

کلا این مصاحبه ، و همچنین مصاحبه وبسایت Persian Mirror همان موقع پروژه سیصد انجام شده بود و من اون موقع کوتاهی کردم و در وبلاگم از این دو وبسایت به خاطر انجام مصاحبه با من تشکر نکردم و چیزی درباره اش ننوشتم و الان بعد از یک سال ازشون تشکر میکنم!

اینور آب هفته پیش در مورد ولنتاین بود. یه دونه قبلی اش به نظرم خیلی بامزه تر بود که به طرز مشکوکی هنوز منتشر نشده و باید ببینم جریان چیه!

این یکی ویدیو رو هم ببینید و بعد بگین اخبار محلی امریکا فاجعه نیست.
کشف این فاجعه ها هم خودش امروز برنامه ای بود که داستان اعجاب انگیزش رو میتونید تو وبلاگ انگلیسیم بخوانید.

از حدود دو سال پیش که به صورت تفریحی چاپ طرح روی لباس رو شروع کرم کم کم علاقه ام به این کار بیشتر شد و مدت ها بود به این فکر بودم که کارهای متفاوت تر و جدی تری در این زمینه بکنم. تا اینکه تابستان پیش ایده ای برای یک سری لباس جدید به ذهنم رسید و لباس های Xerxes Alliance با همکاری یکی از دوستای خوبم از همون موقع شروع شد. حالا این لباس ها چه فرقی با بقیه دارند؟

ایده ای که پشت این لباسهاست کاملا منحصر به فرده. این لباس ها قسمت هایی از یک داستان هستند. طرح های روی هر لباس در واقع یک قسمت از داستانی به نام Xerxes Alliance (اتحاد خشایارشا) رو بازگو میکنند که همراه با این لباس ها منتشر میشود. پس هر فصل که طرح های جدید عرضه میشوند، فصل های جدید از این داستان هم نوشته میشوند.

داستان هم با اینکه تخیلی است، ولی با اقتباس از اسطوره ها و افسانه های قدیمی ایرانی - به خصوص هخامنشی - نوشته شده و تمام طرح ها هم از موتیف های واقعی تاریخی الهام گرفته اند. البته در کنار خط اصلی داستان، بعضی وقت ها به صورت محدود طرح های جدای ایرانی دیگری رو هم ارایه میدیم. مثلا الان طرح جانبی که رو سایت هست طرح بته جقه هست که (به نظر من) تنها موتیف ایرانی است که کاملا بین المللی شده.

تمام توجه ما روی کیفیت کار بوده (از انتخاب لباس ها تا طراحی شون تا پیدا کردن مدل و انتخاب عکاس و طراحی وبسایت) و با اینکه وقت و انرژی خیلی زیادی ازمون گرفته از نتیجه کار تا به حال راضی بودم. در طراحی وبسایت هم سعی کردم تجربه جدید و متفاوتی رو به کاربر بدم، به این شکل که وبسایت مثل مجله ای درست شده که کاربر میتونه ورق بزنه و لباس ها رو ببینه و لا به لای اونها هم توضیحاتی درباره اسطوره ها و نقوش ایرانی رو به طور مختصر بخونه. یکی از هدف های من هم همیشه در بیشتر کارهایی که میکنم آشنا کردن خودم و دیگران با فرهنگ و هنر ایرانی بوده.

به هر حال، پرحرفی بسه، از شما دعوت میکنم که به وبسایت Xerxes Alliance سر بزنید. وبسایت فعلا فقط به صورت فلش هست و کلا با اینترنت پرسرعت راحت تر دیده میشه و همینجا از کسایی که فلش یا اینترنت پرسرعت ندارند پوزش میخوام. به زودی نسخه اچ تی ام ال وبسایت رو هم درست میکنم.

اصولا نقاشی و فرهنگ ژاپنی در چند سال گذشته نقش خیلی خیلی بزرگی روی فرم تصویرسازی در تمام دنیا داشته و خیلی از هنرمندهای غربی به طرز گسترده ای از هنر ژاپنی الهام گرفته اند. من هم یکی از طرفدارای هنر پاپ ژاپنی هستم و تو یه سری از کارهای جدیدم تاثیرش رو شاید ببینید.

راستی یک نوخودی به نام موک موک هم این وسط هست که خیلی بامزه است و اینجا میتونید ببینیدش.

لوگویی هم که با شاهین طراحی کرده بودیم برنده جایزه بهترین کار گروهی شد. ولی برای جایزه اصلی، شرکت اسپردشرت خیلی به نتیجه نظرخواهی و نظر داورهای خارجی توجه نکرد (هیچکدام از سه لوگویی که در نظرخواهی بیشترین رای رو آوره بودند در جایزه اصلی جایی نداشتند) و دو تا لوگوی دیگه رو مشترکا به عنوان برنده جایزه اصلی معرفی کرد. الان هم دارند روی اون دو تا لوگوی برنده کار میکنند تا لوگوی آینده شون به شکل تلفیقی از اون دو تا دربیاد. کلا خیلی تجربه خوبی بود و از نتیجه کار نمیتونم زیاد ناراضی باشم.

دوم: این ور آب

تو این مدت سه تا اینور آب جدید درست کردم که یکی اش بنا به دلایلی منتشر نشد (بعدا در کتابی که قراره چاپ کنم همه اینهایی که به دلایل مختلف چاپ نشده اند رو میتونید ببینید ) و دو تای دیگه اش رو میتونید اینجا و اینجا ببینید.

سوم: پی اس 3
حدود دو ماه پیش تبلیغ بازی شمشیر بهشتی رو تو تلویزیون دیدم و چشمام چهار تا شد. چند روز بعدش رفتم و یه پلی استیشن 3 خریدم تا بتونم این بازی رو بازی کنم.
راستش کلا با "بازی" نامیدن این بازی های جدید خیلی موافق نیستم. اینها دیگه کاملا مثل فیلم هستند، فیلم هایی که شما خودتون میتونید توش نقش ایفا کنید و داستان رو جلو ببرید. من کاملا بهشون به شکل یک هنر (از نوع خیلی عالی اون) نگاه میکنم و واقعا یکی از آرزو هام همیشه این بوده که توی ساخت یکی از این بازی ها نقشی داشته باشم. بازی شمشیر بهشتی نیز واقعا همونقدر که انتظارش رو داشتم خوب بود و کاملا میارزید که به خاطرش پی اس 3 بگیرم و کمی تا قسمتی پیاده بشم.

به هر حال، بازی شمشیر که همون هفته اول تموم شد و از اون موقع تا حالا منتظر بودم تا بازی جدید کیش حشاشین دربیاد. این بازی - که قبلا درباره اش نوشته بودم - دیروز در اومد و الان مشغول بازی کردن اون هستم. عکس العمل اولیه ام کمی با نا امیدی همراه بود چون از یه نظرایی انتظارات خیلی بالایی که برای این بازی داشتم رو برآورده نکرد.

هنوز هم خیلی بازی خوبیه. شاید بهترین چیزش دقت خیلی زیاد به بازسازی دقیق تاریخی هست که توش به کار رفته. داستان درباره حشاشین و پیروان حسن صباح در زمان جنگ های صلیبی است. شما در نقش یکی از حشاشین - به اسم الطایر - ماموریت دارید تا 9 نفر (که همگی شخصیت های واقعی تاریخی هستند که در همان زمان کشته یا ناپدید شده اند) را به قتل برسانید. محل بازی شهرهای دمشق، بیت المقدس و عکره هست. تمامی جزئیات شهرها به دقت بازسازی شده - از معماری گرفته تا نوع لباس آدمهایی که تو شهر هستند - و شما میتوانید آزادانه در این شهر ها راه بروید و از هر ساختمانی که دوست دارید بالا برید. میشه گفت هر چقدر شرکتی که این بازی رو ساخته در ساختن بازی prince of persia جزئیات تاریخی و حقیقی رو نادیده گرفت و اون رو با استریوتایپهای عربی قاطی کرد (البته هنوز یکی از بهترین بازی ها در این ژانر هست به نظرم) در این بازی اون رو جبران کردند.

مشکل خود بازی یا gameplay هست که یک روند آروم و کمی یکنواخت داره. به هر حال، اگر اینترنت پر سرعت دارید و دوست دارید تصاویر باحال از این بازی رو ببینید توصیه میکنم فیلم های این صفحه رو یه نگاهی بهش بندازید.

چهارم: لوگوی جدید من

وسط این همه کار مجبور شدم برای خودم یه لوگوی جدید درست کنم. لوگوی فعلی که درواقع عکس هست برای پرینت در سایزهای کوچک و چاپ پلاتی مشکله و به خاطر یه کاری لوگویی لازم داشتم که بتونه راحت چاپ بشه. اصولا سخت ترین چیز وقتیه که آدم بخواد برای خودش یه چیزی طراحی کنه چون هیچوقت راضی نیست. به هر حال، وقت زیادی هم برای این نداشتم و فعلا از همین که درست کردم باید استفاده کنم. خیلی هم ناراضی نیستم ازش، کلا درست کردن یک "لگوماهی" که ساده هم باشه کار کمی مشکلیه ولی فکر کنم این یکی هم ماهی اش معلومه هم لگوش. به هر حال اون لوگوی فعلی که چند ساله بالای صفحه هست به زودی با این یکی عوض میشه اگه میخواید خداحافظی هاتون رو باهاش بکنید.
از فونت فارسی که برای این لوگو درست کردم خوشم میاد. اگه وقتی بود و عمری باقی موند دوست دارم واقعا فونت اش کنم (برای برنامه مریم مثلا) و بذارم هر کی خواست دانلود کنه. البته میدونم درست کردن فونت مشکل تر از این حرفاست.

پنجم: کارهای جدید

یه سری از کارهای جدیدم تموم شده و یه سری دیگه شون هم رو به اتمامه (و یه سری دیگه هم البته هنوز شروع نشده!).
از کارهایی که تموم شده و میتونم نشونشون بدم یکی وبسایت دانشکده خاور میانه شناسی دانشگاه تورنتو هستش که میتونید اینجا ببینید اش. تو این سایت خیلی جاهاش از عکس های خودم استفاده کردم.
یکی دیگه هم که داره تموم میشه وبسایت دانشکده مطالعات زنان همین دانشگاهه که ورژن تقریبا تموم شده اش رو میتونید اینجا ببینید. برای این یکی دیگه ازم خواستن که فقط از عکس های خودم استفاده کنم.

یه کار دیگه هم که کماکان درحال اجراست کار طراحی هویت فستیوال ایرانی ای هست که قراره سال دیگه در تورنتو برگزار بشه. نسخه اولیه پوستر و لوگوی این فستیوال رو میتونید اینجا در پورتفولیوم ببینید.

ششم: دزدی رستوران بانو

صحبت از استفاده عکس از وبسایت شد و میرسیم به استفاده بدون اجازه وبسایت رستوران بانو - یکی از رستوران های جدید تورنتو - از یکی از عکس های من.

اصولا همه مون در یک زمانی از زندگی از عکس هایی که نمیدونستیم مال کی هستند بدون اجازه استفاده کرده ایم. خودم هم از این استثنا نیستم و شده که قبلا این کار رو بکنم. ولی واقعیت اینه که این کار یه نوع plagirism هست و این هم مساله کاملا جدی ایه. کاملا جدا از مسایل حقوقی از نظر اخلاقی همه مون ایراد این کار رو میدونیم در چیه.

من خودم مدت هاست که به این مساله خیلی جدی نگاه میکنم. به خصوص از وقتی که کارم زیاد شده و به منابع تصویری بیشتری نیاز دارم. این خیلی راحته که آدم تو گوگل یه جستجو بکنه و عکسی رو که میخواد پیدا کنه و بدون زحمت از اون استفاده کنه. ولی من مدت هاست که عادت کردم یا: از عکس های خودم استفاده میکنم، عکس هام رو از وبسایت هایی مثل این میخرم، اگه دو راه قبلی کار نکرد و عکسی رو اینترنت پیدا کردم حتما از صاحب وبسایت برای استفاده از عکس کسب اجازه میکنم. خلاصه واقعا با دزدی این طوری مشکل دارم و از این کار بدم میاد.

تقریبا هر ماه هم چند تا ایمیل میگرم از کسایی که یکی از عکس هام رو تو فوتوبلاگم دیدن و میخوان از اون برای وبسایت یا چیز دیگه ای استفاده کنند و همیشه بدون هیچگونه لوس بازی یا اینکه پولی بخوام اجازه دادم بهشون این کار رو بکنند و از اینکه اول ازم اجازه گرفتن تشکر کردم.\

ولی چند وقت پیش که رفته بودم وبسایت رستوران بانو - که یکی از رستوران های گرون و پرطرفدار جدید در تورنتو هست - دیدم که یکی از عکس های من رو بالای تمام صفحاتشون گذاشته اند و نه هیچ جا اشاره ای به اینکه عکس رو از کجا آوردن کردن نه هیچوقت با من تماس گرفتند. قبل از اینکه اینا رو اینجا بنویسم هم دو بار از طریق فرم تماسی که تو همون وبسایت هست باهاشون تماس گرفتم در این باره که هر دو دفعه هیچ جوابی ندادند. این یعنی یا اونها ایمیل هاشون رو هیچوقت چک نمیکنند یا اینکه عمدا تصمیم گرفته اند جوابی ندن که در هر دو صورت کار خیلی ضایعیه.

راحت میتونم با میزبانشون تماس بگیرم تا عکس رو بردارند، ولی اهل شلوغ بازی و این جور کارا نیستم و فعلا همین رو اینجا مینویسم تا کمی آبروشون بره.

هفتم: ببین.تی وی
نمیدونم جدیدا وبسایت ببین . تی وی رفته اید یا نه. من خیلی با این گروهی که برنامه های این تلویزیون آنلاین رو درست میکنم حال میکنم و به نظرم خیلی با استعداد هستند و کارشون رو در سطح بالایی انجام میدن. سریال the office رو که خودشون درست میکنند اگر ببینید شاید با من هم عقیده باشید. این سریال رو باید همه کسایی که تو همه تلویزیون های فارسی داخل و خارج ایران کار میکنند ببینند و بامزگی و خلاصه-گویی رو از این تیم جوان یاد بگیرند. اصولا ببین تی وی یه نشونه دیگه ایه - از نظر من - که دوران فسیل ها به سر رسیده و کار درست رو باید از جوونهای با استعداد خواست.